ПРОТЕСТИРАМ!

Има една чудна навика нашиот народ на аргументирање на своите ставови и мислења. Наместо факти се почесто добивам подредување по важност и споредби на работи кои немаат врска едни со други. Како главна покрепа на она што го зборуваат и пишуваат е напад многу често и на правилното затоа што се почесто замижуваме пред лошото.
Ако сакаш легализација на марихуаната, барај легализација, не ми прави светец од наркоман со историја. Ако сакаш да дуваш трева, имаш начин како тоа да го побараш без да направиш херој од Кили, човек кој некогаш водеше каравани кои проповедаа дека дрогата е лоша. Ако сакаш зеленило во твојот град, дојди протестирај и кога ги сечат дрвата и во моето маало.

***

Протестирам против сите оние кои бараат спас за Кили.

Протестирам против комшијата што мисли дека може да ја турира колата под прозор 30 минути во недела сабајле.

Протестирам против кираџиите од карши кои не научија дека врата се затвора со рака, не се остава на промајата.

Неправедна казна!

Многу одамна престанав да го користам јавниот превоз. Можеби затоа што имав избор, но повеќе затоа што никогаш не сум го сакал. Денес повеќе пешачам и обврските ги завршувам без да користам превозно средство.

Но ете, по некоја случајност, решив да го користам автобусот за да стигнам од Козле до Ново Лисиче.

Едно е` се!

Биди ми дланка која ќе ме води кога сонцето силно ќе сјае,
ти си моја водилка во ноќ без месечина.
Заедно низ брдо, до дното и кон ѕвездите!

Ти

Ти со борба од која никогаш нема да се откажам, болка која сакам да ја чувствувам
И кога ќе бидеш тага, заедно ќе ја исплачеме, а на сонцето заедно ќе му се насмевнеме
Нека боли, да знам дека сум жива

Народот го краси градот,народот го прави грд! Не е до спомениците, до нас е!

Не се спомениците тие што го нагрдуваат градот, туку кафеаните со српски турбо фолк и тераси до коритото на Вардар и сите тие што ги оставаат парите таму!

Куќа во полето на соништата

Зборовите летаат  како пеперутки. Ги фаќа со старата мрежа и остава порака : „ Чувај ги тие мисли, немам друго наследство да ти оставам.“
„ Елегија- ехо на тагата “ - запиша. Иако никогаш ја немаше формата, таква беше содржината.
Зар е важно?
За себе велеше дека  не е` единствена, ниту  уникатна, затоа што мислеше дека секој од нас се препознава во нечија приказна, тага, љубов или солза.
И таа го слушаше нејзиниот живот испеан во песна. Сигурно некој го чита својот во нејзината поезија.

Вистински потег

Да бидеме реални и да гледаме малку позитивно на работите.
Нам ни беше потребен искусен борец, па затоа нашата Влада реши да го постави за министер Талат Џафери .