Студениот пријател

Стар пријател на нејзината порта. Студен ветер и остри сончеви зраци. Мириса на асфалт кој испарува од попладневниот дожд. Маглата полека се спушта и ја поздравува влажната земја. Гранките се нишаат и им велат збогум на лисјата.
Тие пак, како златни партали посеани од небото, нежно паѓаат создавајќи танц за средбата со врапчето кое ги колве сувите трошки.
Доцната есен создава прекрасна утринска претстава. Буди нежно сеќавање. Се враќа во сонот и го краде чуството на спокојот.

Гулаби

Топлиот  ветер го разнесуваше мирисот на свежина кој испаруваше од влажната коса. Прамените несмасно се лепеа на нејзиното лице, како четка со боја која уметникот ја размачкува на белото платно. Облечена во белиот, летен фустан, под ткаенината на небото, изгледаше како една од ѕвездите. Светеше, сама во таа темна прекривка над земјата.

Светеше, а не знаеше дека е сјај.
Секогаш додека беше пријатно времето, седнуваше на балконот и уживаше во тишината. Тоа беше време кога може да се препушти на мислите. Гледајќи како се гасат светилките  од домовите една по една, размислуваше.

Портрет

Да ја видеше некој уметник, сигурно би насликал прекрасен портрет. Месечината која сјаеше врз морската површина  ја осветлуваше доволно за да уживаш во глетката. Дрвени талпи ковани пред децении, сведочејќи за работата на некој стар мајстор, стојат издигнати над водата и и` го чуваат  телото на безбедно. Косата и се лелееше од ветрот кој носеше мирис на риба,  онаа во водата, но се чуствуваше и мирисот на пржена или риба на скара од локалните, традиционални кафеани. Дури и тој, мирисот, се гледаше.

Сама

Постојат моменти кога земјината тежа е посилна и од нејзината  волја. Таа невидлива сила ја има моќта врз оптимизмот. Не секогаш, но сега се  чуствува поразена од физиката.
Сака ведрина околу себе, но  кога е потиштена бега од неа. Се смее само затоа што тоа ги задоволува сенките. Весела е за да не и ја видат слабоста духовите. Радоста ја глуми кога злите очи ја гледаат.

Стар автомобил!

Со поглед ја бара запалката која се изгубила некаде во сиот тој хаос на малата, клуб масичка. Со денови не ја беше средила. Слојот прашина, од време на време, се разлетуваше од свежиот воздух кој навлегуваше од отворениот прозорец. Низ снопот светлина се гледаа тие бели, гнасни парталчиња како снегулки во јануарска ноќ.

Едната цигара и гореше во пепелникот, но откако ја зеде запалката, ја запали новата.
Толку беше замислена, па запалениот тутун го забележа дури откако падна филтерот на црвената прекривка. Побрза да ја земе, за да не изгори новото, црвено, украсно чаршавче.

Го врати погледот кон иконата и продолжи да се моли. Не и се обраќаше на светицата која некој стар мајстор ја насликал можеби и само за таа намена. Молбите кои немо ги изустуваше не беа наменети ниту за Него. Само таму гледаше, онака, од навика. Повеќе не го палеше ни кандилцето.

Жена

Не и`гради споменик. Не сака  големи мермерни блокови. Не и` се потребни ладни камени склуптури кои ќе ја одбележат нејзината храброст.

Напиши и` поема, неповторливи и силни зборови. Поезија која ќе ја слави нејзината душа.
Расказ во кој е  главен јунак.

Патот до ѕвездите

„Не можам, а да не сонувам“- велеше секогаш кога и беше тешко.
„Соништата се мојот пат до ѕвездите. Патувањето трае долго, но пристигнувањето е бесценет момент. Секогаш кога ќе ги затворам очите, јас сонувам. Не бегам, не се кријам, само сакам да видам како е на другата страна.“
И навистина, таа никогаш не бегаше од невремето. Не се криеше под првата стреа. Немаше страв од ладните капки, кои ја натопуваа до гола кожа.
Одамна научи да танцува на звукот кој доаѓаше од старите олуци. И во тие, бесмислени, ноти наоѓаше музика.
Ќе ги склопи тие крупни очи од кои се излева радост во розова боја, ќе ги рашири рацете и ќе ужива во мигот. Ги врти дланките, а дождовните капки се лизгаат по нив како децата кои играат во паркот под нејзината зграда.
Нежни, привлечни движења во хармонија со телото.